Eind vorige week belde de arts van het verzorgingshuis waar mijn moeder verpleegd wordt op. 'Meneer ik moet u meedelen dat uw moeder vandaag een beroerte heeft gehad.' 

Het kwam rauw op mijn dak, maar eigenlijk toch ook niet.

Mijn moeder die vanwege dementie al vier jaar in een verschillende verpleeghuizen woont, ging zienderogen achteruit. Een proces dat de ziekte van Alzheimer kenmerkt. Al jaren ben ik, volgens haar, haar broer. Ook met dezelfde voornaam (ik ben nog vernoemd destijds) en daar zal de link in haar hoofd wel hebben gezeten. Tegen medebewoners werd ik altijd keurig voorgesteld als haar jongste broertje en zo had ik er opeens een dertig jaar oudere zus bij.

Na het telefoontje van de arts ben ik vanaf mijn werk en met mijn broer naar het tehuis in mijn woonplaats gereden. 

Ze lag er slecht bij. Comateus zoals de arts zei. Nog ademend, maar daar was dan ook alles mee gezegd. In een dieper gesprek kwam de term 'terminaal' voorbij. Ja, dan is het ernstig.

Toen we s' avonds toch naar huis reden, was er eigenlijk geen beslissing over behandeling te nemen. Bij dementerende patienten is, voor zover je dat al zou willen, een behandeling na een beroerte geen optie. Uitzicht op een menswaardig perspectief is er niet.

Morfine, daar waar nodig. En zorgen dat haar leven nog rustig verloopt.

Midden in de nacht kwam het telefoontje. Van de dienstdoend arts. 'Uw moeder is zojuist om 1 uur overleden.' Toch nog erg snel.

Op dat moment is het toch even schrikken, maar tussen de emoties door overheerste de gedachte dat dit toch ook goed was zo.

Een leven van 88 jaar, wat waard was om geleefd te worden, maar waar de laatste jaren toch veel minder waren. Zo vier en half jaar geleden heb ik er deze blog wel eens over geschreven. En die laatste jaren neem je ook langzaamaan afscheid. Niet bewust, maar ik heb wel gemerkt dat het steeds meer op ging vallen wat 'ze weer niet meer kon of wat ze niet meer herinnerde'.

Geestelijk, fysiek en ook in gedrag ging ze achteruit. Thuis kwam het gesprek vaak op 'de kwaliteit van het leven'. En een ieder heeft daar zo zijn of haar maatstaf voor, maar voor mij was het al lastig te accepteren als ze zeker de laatste maanden dag in – dag uit als een kasplantje werd behandeld. Af en toe een kleine glimlach, maar niet meer die lach en die humor die haar ook zo karakteriseerde.

Gisteren hebben we haar in kleine kring gecremeerd. Een intieme aangelegenheid waar we met een goed gevoel op terug kijken. Naaste familie er bij. Ook een jongere vriendin die haar trouw elke week heeft bezocht. Toen ze nog thuis woonde, maar ook tijdens haar verblijf in de tehuizen (dat standbeeld voor haar komt er zeker aan) en ook een hartsvriendin van 86 jaar, waar ze al 78 jaar lief en leed mee heeft gedeeld. Vooral het lief van haar kinder- en jeugdjaren in een vooroorlogs Rotterdam. Ik heb van die vriendin (nog zeer helder van geest) mooie verhalen en herinneringen gehoord. Wat een lol hebben die als meiden vroeger gehad.

En zo was het gezelschap gemeleerd samengesteld, waarbij een ieder verschillende periodes uit het leven van mijn moeder naar voren kon halen. En dat was goed. Een etentje met al die herinneringen heeft de dag op een fraaie wijze afgesloten.  

Of er een relatie tussen mijn moeder en deze weblog is? Ach, met wat bochten zou ik er zo wat kunnen verzinnen. Want ze heeft, na de dood van mijn vader, wat opgepast op onze kinderen toen wij weer eens ergens in Vredenburg zaten bij een concert van Van Morrison. Alhoewel er ook een moment kwam, toen de kinderen al wat groter werden, dat mijn vrouw en ik tegen elkaar zeiden: wie past er eigenlijk op wie? Oma op de jongens? Of is het andersom?

Ik heb het op deze weblog al eens eerder geschreven: de voorliefde voor (goeie) muziek heb ik van mijn moeder. Ze was zeer geinteresseerd in muziek. En in een breed repertoire. Tijdens het afscheid gisteren hebben we, naast wat speeches, dan ook voldoende plek voor muziek ingeruimd. Van She van Charles Aznavour tot Moonlight Serenade van Glenn Miller.

Een korte en mooie muzikale herinnering tot slot.

Als ik mijn moeder in het verzorgingshuis bezocht en zeker toen ze de eerste jaren nog redelijk was gingen we vaak een stukje rijden. In de auto. Een tochtje met geen bestemming vooraf. Gewoon een stukje rijden. Door de polder of langs mooie riviertjes in de buurt. En af en toe een kopje koffie op een terras. En daar genoot ze intens van. Om zich heen kijkend. Alle namen op de plaatsnaamborden duidelijk uitsprekend, maar genieten van de simpele dingen. Het weer, de mooie luchtpartijen, of de Hollandse koeien in de wei. Genieten, zoals ze van simpele dingen kon genieten.

En als we dan zo reden, dan pakte ik xe9xe9n CD en draaide dan haar lievelingsnummer. Op geen ander muzieknummer reageerde ze zichtbaar meer, maar als ik dit nummer draaide dan zong ze het luid en duidelijk mee. Als herinnering aan haar jeugd. Aan goeie tijden van weleer: A Tisket a Tasket van Ella Fitzgerald.

En als ik dit nummer hoor zal ik steeds aan mijn moeder denken: een moeder uit duizenden. klik hier.